شاید جاش نباشه اینجا بنویسم.اخه این سایت کلیت مذهبی نداره اما گفتم به خاطر شب قدر بنویسم .

دیشب شب بیست و یکم بود . والیبال ایران بازی داشت. فضایی که بودیم سر دیدن بازی بحث شد که بعضیامی گفتن خاموش کنین تا دعا بخونیمو و بقیه می گفتن بازی و ببینیم.

به دلم که رجوع کردم دیدم باید بازی و ببینم. جوونامون رفتن به خاطر هموطنشون یعنی من و اون مخالفا دارن با غیرت بازی می کنن. پس ارزش 1 دیدن و دعا کردن و دارن. خواستشونم همینه. دیدن 1جورایی وظیفمونه .خوشبختانه برزیلو 3-1 زدیم.

بعدش رفتم مراسمارو انجام بدم. نماز غذاهارو خوندم اما تا آمدم بقیه کاراروانجام بدم مجبور شدم 1 مریضیو ببرم دکتر. اکثر درمانگاه ها به خاطر شب قدر بسته بودن 2 بیمارستان باز بود . که به شدت شلوغم بود. خلاصه چند ساعتی معطل شدیم و دیگه به کارای شب قدر نرسیدم .اما احساسی که داشتم این بود که چیز بیشتری نسبت به شب نوزدهم که همه اعمال انجام داده بودیم به دست آوردم . یاد این جمله افتادم که 1ساعت تفکر بهتر از 70 سال عبادت است .

پس ترجیح دادم فکر کنم. اول به درمانگاههای شبانه روزی که همه بسته بودن فکر کردم ... ثواب دعای جوشن کبیر بیشتره یا کمک کردن به یک آدم بیمار ؟ به نظر من 100٪ کمک به آدم بیمار . کمک کردن به یک انسان و همنوع .

تو این شبا مردم مولا را به قول دکتر شریعتیٰٰ ستایش می کنن بیاییم فکر کنیم به مولامون . میگیم مولامون مظلوم بود . آدم بزرگ و تنهایی بود و ... خیلی چیزای دیگه . من اینارو رد نمیکنم چون بود . اما اگر یکم سبک سنگین کنیم میبینیم مولا این چیزارو به بهایی خریده بود. به بهای خدا . علی میرفت تو شهر کوفه به یتیما و فقیرا و نیازمندا کمک میکرد. اون نیازمندا نمیدونستن که اون امیر المومنین علی ابن ابیطالبه !!!! و با دعا کردن برای شخصی که غذا آورده امام علی یا امیر را لعنت و نفرین می کردن . اماممون هم کاری انجام نمیداد و تلاشی برای اینکه بگه من همون علی هستم یا از طرف اون میام نمیکرد . اون مظلومیتو می خرید به بهای خدا . 

وقتی خودش از مظلومیت جدا نمی شد پس 1 پیامی داره به ما میده !! میگه مظلومیت من پای خودمه نیازی نیست شما ازش ستایش کنین. من با خدا معامله کردم . پیام من به شما اینه که بی چشمداشت به یتیم و فقیر نیازمند کمک کنید . راه من این بود . راه منو ادامه بدین نه از راهمو مظلومیتاش تجلیل و ستایش کنید . اما ما مومنای شی قدر به جای پیروی از مولامون بازم ستایشش می کنیم. مولامون بزرگه و به معنای واقعی امامه . 

تفکرمو دوس داشتم بیشتر از دعا خوندن بم حال داد. حس میکردم ارتباطم برقرار شده . بعد آمدم به حادثه شب یعنی شهادتش فکر کردم . شهادت مولامون برای ما آدمای زیانکار که شاید هنوز درکش نکردیم ضرر بزرگ بود اما برای خودش نبود .مولامون از قاتلشم گذشت. نفرینشم نکرد. نمیدونم چرا ما باید نفرینش کنیم. چرا باید نفرین تو دلامون باشه.با کشته شدن مولامون بزرگترین هدایا به این امام بزرگ داده شده .

اولیش دیدار معبودمون بود. که ره مومنی مخصوصا علی منتظرش بود. و خودشم اینو گفته .

دومین هدیه که مولامون خیلی دنبالش بود دیدن یارش بود . فاطمه الزهرا . امام از تنهایی درآمد. ( 1کم به عشق این دو نفر فکر کنین حضرت فاطمه تو بستر مرگ بود با 1عالمه درد اما برای اینکه مولامون متوجه نشه و ناراحت نشه ناله نمیکرد.مولامونم پیش او گریه و زاری نمی کرد اما مرگ فاطمه کمرشو شکوند و خیلی دوست داشت که به او ملحق بشه)

سومین هدیه به مولامون شهادت بود . امام بالاترین درجه مرگ نصیبش شد . هیچ ضرری تو این کار نیست .

چهارمین هدیه رهایی از مظلومیت و چشیدن وعده الهی بود

شاید هدایای دیگه ای هم باشه که من ندونم

اماممون خیلی خاص بود .اماممون امام بود. پاشیم دست 1 انسانیو بگیریمو مشکلیو رفع کنیم. ره مولامونو بریم . خدایا به حق امامت کمکمون کن...